Καλοκαιρινός Μανώλης

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1975. Η μητέρα μου με δίδαξε το φόβο του Θεού από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια, αλλά μεγαλώνοντας και ιδιαίτερα στην εφηβεία, οι πράξεις μου δεν μαρτυρούσαν κανένα φόβο Θεού στη ζωή μου. Αποτέλεσμα ήταν να αποκτήσω πολλές επιβλαβείς συνήθειες τόσο για την υγεία μου όσο και για την ψυχή μου. Έψαχνα με κάθε τρόπο να γεμίσω την καρδιά και την ψυχή μου με χαρά και ειρήνη αλλά μάταια προσπαθούσα μακριά από την αγάπη του Θεού.

Σε ηλικία 22 ετών, κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους στο Πανεπιστήμιο, είχα έρθει σε πολλά αδιέξοδα και ατένιζα με μεγάλη αβεβαιότητα το μέλλον. Λίγους μήνες πριν, ο Θεός με είχε σώσει από βέβαιο θάνατο σε ένα τροχαίο ατύχημα που είχα, οδηγώντας μηχανή με μεγάλη ταχύτητα. Θυμάμαι την ώρα της σύγκρουσης, καθώς πεταγόμουν πάνω από ένα αυτοκίνητο, να προλαβαίνω να λέω στο Θεό «Θεέ μου, σε παρακαλώ μην με πάρεις τώρα γιατί δεν θέλω να με δει στο οδόστρωμα νεκρό ο πατέρας μου» (μερικά αμάξια από πίσω ακολουθούσε ο πατέρας μου με το αμάξι του). Όταν σταμάτησα να κυλιέμαι στο οδόστρωμα συνειδητοποίησα πως δεν είχα πάθει τίποτα, ούτε μια γρατζουνιά!

Ένα βράδυ, Δεκέμβριος του 1996, λίγω πριν κοιμηθώ, σκεφτόμουν και προβληματιζόμουν για τη ζωή και το μέλλον μου. Αναστέναζα αρκετά και καμία σκέψη μου δεν μπορούσε να διώξει το βάρος που αισθανόμουν να με καταπιέζει. Απογοητευμένος όπως ήμουν, λέω στον εαυτό μου «πες το Πάτερ Ημών και κοιμήσου». Ξαφνικά, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά στη ζωή μου πως κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, από φόβο στο Θεό, έλεγα την Κυριακή προσευχή και μετά κοιμόμουν. Τότε σκέφτηκα πως τίποτα δεν είναι αδύνατο στο Θεό και μόνο Εκείνος μπορεί να με βοηθήσει. Αλλά ένιωσα ντροπή διότι ήξερα πως η ζωή μου δεν ήταν ευάρεστη σε αυτόν. Φέρνοντας ξανά και ξανά τις δύο πρώτες λέξεις της προσευχής στο μυαλό μου – «Πάτερ ημών» – σκεφτόμουν πως αν έλεγα στον επίγειο πατέρα μου πως τα λεφτά που μου εμπιστεύτηκε τα σπατάλησα και δεν έχω άλλα, το σίγουρο ήταν πως θα με μάλωνε αυστηρά αλλά δεν θα με άφηνε χωρίς λεφτά. Έτσι απλά, αποφάσισα να προσευχηθώ στο Θεό.

Πράγματι, μην έχοντας άλλη λύση αλλά και με χαρά για την ελπίδα που γεννήθηκε μέσα μου, προσευχήθηκα στο Θεό. Θυμάμαι στο τέλος της προσευχής είχα πολύ χαρά και πίστη πως ο Θεός θα απαντούσε σε όλα τα προβλήματά μου. Ένιωθα πως η χαρά αλλά και η πίστη ήταν δώρα του Θεού προς εμένα εκείνο το βράδυ. Όμως αντί να διορθώσω τη ζωή μου, η καρδία μου με απάτησε και έγινα χειρότερος δοκιμάζοντας αν όντως ο Θεός θα ενεργούσε όπως πίστευα μετά από εκείνο το βράδυ.

Το Μάιο του 1997 ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στην Αγγλία και γύρισα πίσω στην Ελλάδα. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, καθώς πλάγιαζα για να κοιμηθώ, με την άκρη του ματιού μου είδα μια Αγία Γραφή σε ένα από τα ράφια της βιβλιοθήκης του δωματίου μου. Σκέφτηκα πως πάντα από τα μικρά μου χρόνια έλεγα πως θα το διαβάσω αυτό το βιβλίο αλλά ποτέ δεν είχα κάνει τον κόπο μέχρι τότε.

Πήρα στα χέρια μου τη Βίβλο και χωρίς να με ακούσει κανείς είπα προς το Θεό «Θεέ μου ξέρεις πως πιστεύω σε σένα και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως υπάρχεις και πως εσύ με έχεις δημιουργήσει. Αλλά οι άνθρωποι με έχουν διδάξει πως μίλησες σε κάποιους ανθρώπους ανά τους αιώνες της ιστορίας του ανθρώπινου γένους και πως αυτό το βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου είναι ο Λόγος σου. Αυτό εμένα μου φαίνεται απίστευτο, αλλά αν είναι αλήθεια θέλω εκεί που τυχαία θα ανοίξω το βιβλίο αυτό, εσύ να μου μιλήσεις.»

Πράγματι, άνοιξα τη Βίβλο και εκεί που «έπεσε» η ματιά μου, διάβασα και όντως πήρα μια απάντηση σε ένα πρόβληματισμό μου εκείνη την εποχή. Ταυτόχρονα, ένιωσα και μια αόρατη παρουσία μέσα στο δωμάτιό μου ενώ ήμουν μόνος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αυτή η παρουσία με έκανε να νιώσω τέτοια χαρά και ειρήνη που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν. Ένιωθα την παρουσία του Θεού μέσα στο δωμάτιό μου και με έκανε να αισθανθώ την αγάπη του προς εμέ και μια τέλεια ασφάλεια. Έκλεισα όμως τη Βίβλο από φόβο και ξάπλωσα γρήγορα-γρήγορα κάτω από τα σκεπάσματα. Πολλοί διαλογισμοί εκείνο το βράδυ προσπαθούσαν να με κάνουν να πιστέψω πως ήταν ένα τυχαίο γεγονός, ότι ανοίγοντας την Αγία Γραφή εκεί που διάβασα μου μίλησε ο Θεός. Κανένας διαλογισμός δεν μπορούσε όμως να με κάνει να αμφισβητήσω αυτό που ένιωθα και δεν το είχα ξανανιώσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν ήθελα να σταματήσω να νιώθω την παρουσία του Θεού.

Το επόμενο βράδυ βλέποντας τη Βίβλο στο κομοδίνο μου δοκίμασα και πάλι να την ανοίξω και να διαβάσω το ίδιο ξανά. Η παρουσία του Θεού ήταν αισθητή. Το επόμενο πρωινό όταν σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήρα το Λόγο του Θεού στα χέρια μου και είπα στον εαυτό μου «τέρμα Μανώλη, από σήμερα θα ξεκινήσεις να διαβάζεις το Λόγο του Θεού για να πλησιάσεις τον Ιησού Χριστό». Ταυτόχρονα, ένιωθα την καρδιά μου σαν μια γη ξερή και πίστευα πως ο Λόγος του Θεού θα την ξεδιψάσει. Έτσι, ξεκίνησα να διαβάζω ασταμάτητα, μέρα νύχτα. Ώσπου, όταν έφτασα στο περιστατικό που αναφέρεται στο κατά Ιωάννη ευαγγέλιο που ο Κύριος πήγαινε στον Ιορδάνη ποταμό για να βαπτισθεί από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και ο Ιωάννης τον έδειξε και είπε « Ιδού ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτία του κόσμου», η καρδιά μου συντρίφθηκε. Άρχισα να κλαίω με αναφιλητά. Γονάτισα κλαίγοντας και έλεγα στο Θεό « Θεέ μου είμαι ένας αμαρτωλός, συγχώρεσε με».

Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθανόμουν αμαρτωλός, πολύ αμαρτωλός. Τότε ένιωσα το χέρι του Χριστού να παίρνει από τη ψυχή μου όλες μου τις αμαρτίες και ένιωσα καθαρός. Συνέχισα να κλαίω, αυτή τη φορά από χαρά. Μόλις σηκώθηκα βγήκα έξω στο μπαλκόνι και ήθελα να φωνάξω, να με ακούσει όλος ο κόσμος ότι ο Χριστός ζει και είναι αληθινός. Η Αγία Γραφή δεν είναι μελάνι και χαρτί αλλά ζωή και φως για τον άνθρωπο.

Από την επόμενη ημέρα η ζωή μου άλλαξε. Δεν ήμουν πια ο ίδιος άνθρωπος. Δεν εύρισκα ανάπαυση σε τίποτα άλλο παρά μονάχα στην ανάγνωση του Λόγου του Θεού και στην προσευχή. Όπου στεκόμουν και όποιος και να ήταν δίπλα μου ζητούσα μια ευκαιρία να του μιλήσω για την αγάπη του Θεού και το όνομα του Ιησού Χριστού. Ζητούσα από τον Κύριο αυτό που έκανε στη δική μου τη ζωή να το κάνει σε όλους τους ανθρώπους.

Όμως δεν υπήρξε ούτε ένας που να ανταποκρίθηκε θετικά στην ομολογία μου και περνούσαν οι μέρες και δεν έβρισκα έναν με τον ίδιο πόθο για το Λόγο του Θεού και την προσευχή. Προσευχήθηκα στο Θεό και του είπα «Κύριε αν υπάρχουν και άλλοι «τρελοί» σαν και εμένα θέλω να τους γνωρίσω». Τότε άκουσα «τυχαία» το ραδιοφωνικό σταθμό «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ». Τις πρωινές εκπομπές τις παρακολουθούσα μελετώντας τη Γραφή μου για να δω αν όντως αυτά που λένε τα γράφει μέσα ο Λόγος του Θεού. Δεν είχα ακούσει ποτέ για την Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής. Περισσότερη εντύπωση μου έκαναν οι βραδινές εκπομπές, όπου μέσα από τις προσωπικές ομολογίες των ανθρώπων έβλεπα κοινές εμπειρίες με εμένα. Αυτό με έκανε να θέλω να γνωρίσω από κοντά την Εκκλησία. Έτσι, επισκέφτηκα την Εκκλησία της Κηφισιάς, όπου ο Κύριος με πρόσθεσε τον Νοέμβριο του 1998. Εκεί βαπτίστηκα στο νερό και διδάχθηκα το θέλημα του Θεού για πρώτη φορά από τις διακονίες και τα χαρίσματα που χαρίζει ο Κύριος στην Εκκλησία του.

Όμως πέρα από την αληθινή διδασκαλία του Ιησού Χριστού,όπως την παρέδωσε Εκείνος στους απόστόλους Του, υπάρχουν και ψεύτικες διδασκαλίες και ο Λόγος του Θεού μας προειδοποιεί να μην συναναστρεφόμαστε ανθρώπους που τις ασπάζονται. Εγώ δεν πρόσεξα και τον ζήλο μου για το Λόγο του Θεού κάποιοι τον εκμεταλλεύθηκαν και θέλησαν να με σύρουν σε δρόμους που δεν οδηγούν στην αλήθεια του ευαγγελίου του Χριστού. Ενώ λοιπόν σύμφωνα με το Λόγο του Θεού εκζητούσα να με βαπτίσει ο Κύριος με το Άγιο Πνέυμα, βρέθηκαν κάποιοι να με διδάξουν ψεύτικα λόγια. Νεοκατήχητος καθώς ήμουν, παρασύρθηκα και για σχεδόν ένα χρόνο οι ψεύτικες διδασκαλίες με βασάνιζαν ώσπου ζήτησα από τον Κύριο να με ελευθερώσει και να μου δείξει μέσα από το Λόγο Του την αλήθεια. Ο Ιησούς Χριστός ήρθε, μου κατέρριψε όλα τα επιχειρήματα των ψευδοδιδασκάλων μέσα από το ευαγγέλιό Του και αναπαύτηκα στην αλήθεια του ευαγγελίου. Ετσι συνέχισα να ζητώ απρόσκοπτα το Πνέυμα το Άγιο και ο Κύριος σε μια συμπροσευχή στην Εκκλησία της Κηφισιάς με βάπτισε με το Πνεύμα Του. Τον ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά διότι πάντοτε ήταν η καταφυγή μου και ποτέ δεν με απογοήτευσε.

Ο Κύριος μου χάρισε και μια ευλογημένη σύζυγο την αδελφή μας την Έυη με την οποία πλέον συνεχίσαμε να εκκλησιαζόμαστε στην Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής Αγ. Παρασκευής. Παντρευτήκαμε τον Οκτώβριο του 2003. Ο Κύριος μας έχει χαρίσει τρία ευλογημένα παιδιά.

Ευχαριστώ τον Κύριο Ιησού Χριστό για την αγάπη του και το έλεός του στη ζωή μου. Αυτό που θέλω είναι να εισέλθω στη Βασιλεία των Ουρανών με την οικογένειά μου, όλα μου τα αδέλφια και κανένας άνθρωπος να μη χαθεί μακριά από την αγάπη του Θεού μας.

back to top